Bluszcz pospolity (Hedera helix) – rozmnażanie i pielęgnacja

Pnącze to ma ładne, błyszczące, zimozielone liście. Nie ma specjalnych wymagań, choć lepiej sobie radzi w cieniu i półcieniu niż w pełnym słońcu. Preferuje ziemię żyzną, próchniczą, o lekko zasadowym odczynie. Czepia się podłoża korzeniami przybyszowymi i do wspinania się, nawet na bardzo wysokie ściany, nie potrzebuje dodatkowych podpór. Rośnie jednak dość wolno (przynajmniej przez kilka pierwszych lat), więc nie nadaje się dla niecierpliwych.

Pomimo tego, iż rośnie wolno, to po latach może osiągnąć olbrzymie rozmiary (łatwo go jednak okiełznać poprzez przycinanie). Starsze okazy, mające dobre warunki do wzrostu (czyli nieprzycinane), rosnące na zacisznym stanowisku, głównie w zachodniej części Polski, zaczynają kwitnąć. Kwitnące pędy wyglądają nieco inaczej, nie czepiają się podpór i mają inny kształt liścia, przez co nie wszyscy rozpoznają w nich pospolity bluszcz.

Akurat podczas ostatnich ferii zimowych miałam okazję zobaczyć śliczny przykład takiej starej rośliny. Znajduje się ona na zamku Chojnik, porasta tam najstarszą część budowli i wygląda imponująco, szczególnie na tle białego śniegu. Polecam więc go odwiedzić przy okazji wycieczki do Jeleniej Góry.

Wróćmy jednak do bluszczu w ogrodzie i jego zastosowania. Ponieważ jest to roślina, którą bardzo łatwo rozmnożyć, można niewielkim kosztem uzyskać wiele sadzonek.

Bluszcz rozmnażamy za pomocą sadzonek wierzchołkowych. Wiosną tniemy szczytowe fragmenty pędów na długość około 15 cm, umieszczamy po kilka sztuk w wilgotnym, przepuszczalnym podłożu i ustawiamy w inspekcie. Po około 3-4 tygodniach sadzonki są ukorzenione.

Innym sposobem jest ukorzenianie przez odkłady, czyli pędy kładziemy na podłożu, przysypujemy w kilku miejscach ziemią i czekamy aż się ukorzenią. Gdy to nastąpi, odcinamy fragmenty z nowymi korzeniami i mamy gotowe sadzonki.

I w ten właśnie sposób po kilku latach mamy śliczny zielony parawan w ogrodzie zamiast starego, betonowego ogrodzenia.